In het Nicaraguaanse stadje Rayti, ongeveer 600 kilometer ten noorden van de hoofdstad Managua, lijdt een hele indianenstam aan het zogenaamde Grisi-syndroom van collectieve gekte. Enkele maanden geleden heeft de ziekte zich geopenbaard en verloren de indianen hun gevoel voor de werkelijkheid en begonnen doelloos rond te rennen. Met tovenarij proberen de indianen het te bestrijden. 

Toen ik dit stukje las had ik het beeld nog op mijn netvlies van een aardige man, die net vader was geworden en met zijn nog geen vijf uur oude wurm op een kussen moest rondsjouwen. Het schepsel werd getoond aan een roedel persfotografen, zodat het hongerige klootjesvolk het kind kon zien. Het door de vader persoonlijk geselecteerde journaille was nog te belabberd om te informeren naar de gezondheid van de zojuist bevallen moeder. 

Twee dagen later zag ik de kruiperige gezagsdragers Balkenende en Deetman met de arme vader proosten omdat hij zijn koninklijke kermiskind had aangegeven. Bij de naam Catharina-Amalia moet ik steeds denken aan een tweedehands reddingboot op de Waddenzee. Het leven van dit meisje is nu al bepaald door een hongerig volk dat een sprookje wil. De griezelige Evert Santegoedjes slijpen likkebaardend hun potloodjes om de jeugd van dit kind te vergallen. Waar halen wij het recht vandaan dat wij een leven lang alles van dit kind willen weten? Soms denk ik er over om een prinsesjesbevrijdingsfront op te richten. Dat meisje moet bevrijd worden. Desnoods met geweld. Ik moest ook denken aan de premier die de hele dag mekkert over normen en waarden, maar er geen enkel probleem mee heeft als een boer een miljoen kippen in een hal opsluit. In de ogen van christelijke politici is niet degene die ze gevangen houdt de terrorist, maar juist hij die ze wil bevrijden. Ik denk dat de god van de christen-democraten heel anders over deze dierennormen en -waarden denkt en in het hiernamaals meedogenloos met deze dierenbeulen afrekent. En ook met de politici die deze martelpraktijken gesteund hebben. Hoe erg is het om je gevoel voor de werkelijkheid te verliezen? Want wat is die werkelijkheid? 

Meer dan zestienduizend randdebielen die in een Idols-studio op een stip een liedje gaan staan steunen en kreunen, waarna ze door een jury onder leiding van een ijdele engerd, met een zonnebril in zijn ongewassen haar, meedogenloos worden afgeserveerd. En drie miljoen bloeddorstige kijkers, die zich suf lachen als ze zien hoe een puberale puistenkop zichzelf volkomen belachelijk maakt? Als de rimpelloze Jerney Kaagman zo'n debiel neefje had, dan zou ze hem liefdevol beschermen en zorgen dat niemand hem in deze ontluisterende toestand te zien zou krijgen. De werkelijkheid is duizenden eenzamen die dit weekend het slot van onze beschaving vieren op de miljonairsbeurs in de RAI, waar plastisch chirurgen zich in lullige standjes aanbieden om de Wassenaarse rijkeluisteefjes strak te strijken. En de dames maar hopen dat hun man dan wel blijft. 

De werkelijkheid is het kampioenschap beeldschermwerpen dat dit weekend in het Achterhoekse Ruurlo wordt gehouden. Mensen gaan daar gooien met de monitor van hun computer. Waarom? Geen idee. Totale radeloosheid, denk ik. De werkelijkheid is het verdwijnen van de scholekster omdat de kokkelvissers de Waddenzee helemaal leegvissen. De werkelijkheid is dat je schrikt als je een mus in je Amsterdamse achtertuin ontwaart. De werkelijkheid is vaak ook grappig. Mensen die een sigaretje roken onder een afzuigkap, terwijl op de snelweg de files ons land vol kanker blazen. En er is een vrolijke werkelijkheid die ik deze week over mijn collega Frans Bauer hoorde. Als hij zijn liedjes zingt, bieden zijn fans hem vaak een roos aan. Per concert ontvangt de zanger honderden kunstzijden rozen, die hij bij de ingang van het theater voor drie euro per stuk verkoopt. De ontvangen rozen gaan de volgende dag weer in de verkoop. En de kranten maar schrijven dat hij dom is. Nee, die indianen in het Nicaraguaanse Rayti zijn zo gek nog niet. Als ik hen was zou ik lekker blijven dolen.