,,Hoe is het mogelijk dat een kind op school maandenlang zoek is?'' vroeg Paul Witteman zich gisteren af aan een tafel met schoolhoofden en een leerplichtambtenaar. ,,Het is een puinhoop die u ervan maakt'', zei hij tot de voorzitter van de vereniging leerplichtambtenaren. Honderden, misschien wel duizend kinderen zijn jaarlijks kwijt. Opwinding in het land. Ook Kamerleden maken zich zorgen, begreep ik, maar er was er nog geen aan tafel met een nieuw wetsvoorstel.

Eerder ging B en W wel eens over de zware taak van schooldirecteuren. Hoe komt het dat ze zoveel circulaires krijgen en formulieren moeten invullen, vroegen ze zich daar af. Kan het niet minder? Nee, het kan niet minder, want er is zoveel maatschappelijke ellende die ze kunnen voorkomen. Een schoolhoofd bleek nog niet eens te weten dat vermiste kinderen na drie dagen moesten worden opgegeven aan de leerplichtambtenaar. Nou, die zal nog heel wat bij moeten leren. Nieuwe suggesties: het aan elkaar klikken van computerbestanden, het laten samenwerken van alle gemeenten. Het ene schoolhoofd moet contact opnemen met zijn collega van de nieuwe school van het kind en het ,,dossier overdragen''.

Een adjunct-directeur was minder optimistisch. ,,Als een ouder het kind van school afhaalt, sta je machteloos'', zei ze. Een paar weken had ze gedacht dat het hoofdje van Nulde bij haar op school had gezeten. Opluchting toen dat niet het geval bleek te zijn. Ook de andere twee schoolhoofden waren geschrokken toen de politie hen had opgeroepen vermiste kinderen op te geven. Maar ja, het ene kind was met de familie terug naar Syrië, de ander terug naar Pakistan en wat kan een leerplichtambtenaar daar tegen uitrichten? Zou een leerplichtambtenaar op tijd ter plekke zijn om de moordenaar van Rowena Rikkers tegen te houden?

Het grote voordeel van zo'n talkshow, het snel in kaart brengen van een dringende kwestie, is ook een nadeel. De illusie wordt gewekt dat alle problemen oplosbaar zijn als je maar op tijd bent. Dat is ook de gedachtewereld achter het ,,aan de onderhandelingstafel zitten'', waar beleidsmakers en journalisten het over hebben.

Waarom doen Sharon en Arafat dat niet? Je stelt je dan de onderhandelingen van de SER voor, een grote, volle, met tl-lichtbakken beschenen tafel, koffiekopjes, Spa blauw, potloden, blocnotes en dikke pakken brochures. In plaats daarvan zag ik ontploffende autobommen in Tel Aviv, raketinslagen, rookpluimen, wegvluchtende Palestijnse massa's, gegil, een dode fietser, doden op brancards. De kapotgebombardeerde Palestijnse politiemacht van Arafat moet de terroristen oppakken. In BBC Newsnight zei een Palestijnse notabele nog dat ze even niet in de gelegenheid waren.

Eerder op de avond behandelde Andries Knevel de grote vragen. Met zijn slanke lange vingers wijst hij de wereld terecht. Palestijnen ontvangt hij zelden. Gisteren had hij VN-journalist Leonard Ornstein die een boek schreef met de mooi evangelisch klinkende titel Heilige Grond. Knevel wiegde zijn hoofd van links naar rechts terwijl hij zei: ,,Het ontbreekt beide kanten aan leiderschap dat je zegt díé kant ga je uit'', en hij wees met zijn vinger in de verte.

Dat gebrek aan leiderschap werd geïllustreerd in satellietgesprekken in BBC News Night. Een boze Dora Gold, adviseur van Ariel Sharon, wilde de vraag naar een einddoel van de bombardementen niet beantwoorden. ,,Daaruit maak ik op dat het u niet uitmaakt'', reageerde presentator Jeremy Paxton. Het hoofd Veiligheidszaken van de Palestijnse Autoriteit was niet te stuiten in zijn lange, boze monoloog: ,,We kunnen tijdens een Israëlische bezetting de veiligheid niet handhaven.'' Hoe nu verder? Knevel had het nog gevraagd aan Ornstein terwijl zijn samengeknepen vingers het ritme van zijn woorden aangaven: ,,Éven héél concréét wie moet er nou wat doen, morgen?''